ภายใต้ดวงอาทิตย์แห่งความทรงจำ

" หะเบสสมอพลัน ออกสันดอนไป ลัดไป เกาะสีชัง จนกระทั่งกระโจมไฟ เที่ยวหาข้าศึก มิได้นึกจะกลับมาใน ถึงตายตายไป ตายให้แก่ชาติเรา พวกเราจงดู รู้เจ็บแล้วต้องจำ ลับดาบไว้พลาง ช้างบนยอดกาฟฟ์จะนำ สยามเป็นชาติของเรา ธงยอดเสาชักขึ้นทุกลำ ถึงเรือจะจมในน้ำ ธงไม่ต่ำลงมา เกิดมาเป็นไทย ใจร่วมกันแหละดี รักเหมือนพี่เหมือนน้อง ช่วยกันป้องปฐพี สยามเป็นชาติของเรา อย่าให้เขามาย่ำมายี ถึงตายตายดี ตายในหน้าที่ของเรา พวกเราทุกลำ จำเช่นดอกประดู่ วันไหนวันดี บานคลี่พร้อมอยู่ วันไหนร่วงโรย ดอกโปรยตกพรู ทหารเรือ เราจงดู ตายเป็นหมู่เพื่อชาติไทย" อะแฮ่ม ขออนุญาตินำเพลงของทหารเรือมาขึ้นนำความในครั้งนี้เสียหน่อย หวังว่าคงจะมีคนเคยได้ยินบ้างนะครับ... เพลงนี้ ผมร้องเป็นตั้งแต่อายุราวๆไม่เกินสิบขวบ เนื่องด้วยได้เคยมีโอกาสได้ไปเข้าค่ายสันทนาการ เยาวชนลูกนาวี เมื่อนานแสนนานมาล่วงแล้วที่ฐานทัพเรือสัตหีบ ครั้งนั้นจำได้ว่าไปเข้าค่ายกับพี่ๆ อีกสองคน ผมเป็น้องสุดท้องก็เดินต้อยๆ ตามเขาไป กิจกรรมของค่ายก็คงไม่พ้นไปดูนู่นดูนี่ ดูเรือรบ ดูการฝึกของ ทหารเรือ และทำกิจกรรมอื่นๆอีกมากมาย แต่ที่จำได้ก็คือวันแรกที่ไปเข้าค่าย พว...