ภายใต้ดวงอาทิตย์แห่งความทรงจำ

แผลในฤดูหนาว 20 มกราคม 2559 บ่ายโมงหนึ่งนาที ผมยังคงนั่งทำงานอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมๆคนเดียวตามปกติ  รอให้นักเรียนเดินเข้ามาเรียนตามเวลา อากาศในห้องนี้มีผมคนเดียวที่ใช้มันหายใจเข้าออกอยู่  กลางห้องบนเพดานมีช่องแอร์ช่องหนึ่งปล่อยลมเย็นๆออกมาอยู่ตลอดเวลา ปกติถ้าไม่มีเรียน ไม่มีสอน ช่องแอร์นี้จะถูกผมปิด ไม่ให้ลมแอร์ออกมา เพราะมันหนาว ผมไม่ชอบความเย็นมากสักเท่าไหร่ เพราะพอเย็นมากๆ ผมเรียกอาการนี้ว่าแอร์ตกหัว มันจะพาให้ป่วย ดังนี้นผมจะปิดมันแล้วนั่งอุ่นๆ อยู่ในห้องคนเดียวอย่างมีความสุข เรื่องแรกที่นึกถึงหน้าหนาวถ้าพูดถึง ตอนเด็กๆสมัยอยู่อยุธยา  เวลาหน้าหนาวก็คือเราจะไปผิงไฟ ในบ้านผมไม่มีผิงไฟนะ  บ้านตากับยายที่อยุธยาจะใส่แค่เสื้อหนาว ก็หายหนาวแล้ว คือมันไม่ได้หนาวอะไรมากมาย ค่าที่เราเป็นเด็ก ความหนาวความร้อนนี่มันไม่ได้ส่งผลอะไรกับชีวิตมากนัก แต่ไอ้ที่ส่งผลกับการดำเนินชีวิตมากๆ มันคือจะต้องหาอะไรให้ได้เล่นมากกว่า  เช้ามืดวันเสาร์อาทิตย์ราวๆตีสี่ตีห้า กิจกรรมก่อกองไฟในหน้าหนาวก็มีแค่ผม  ไอ้แปดลูกน้องมือซ้าย ไอ้อ้วนลูกน้องมื...

"คนหนึ่งสามารถก้าวไปข้างหน้า ส่วนอีกคนถูกพันธนาการไว้กับความทรงจำ" ที่โรงเรียนประตูชัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ผมจำได้ว่าสมัยเด็กๆ ตึกที่ผมเรียนช่วงชั้น ประถมสี่ถึง ประถมหก มีห้องสมุดอยู่ที่ชั้นหนึ่ง ในห้องสมุด ตรงกลาง จะมีตู้ปลา ขนาดใหญ่มากทรงแปดเหลี่ยม สามารถเดินดูได้รอบๆทั่วตู้ ช่วงเวลาที่ผมไม่ได้ไปเล่นอะไรกันกับเพื่อน อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ ผมก็เลือกที่จะเดินเข้าไปในห้องสมุด ไปดูปลาว่ายไปว่ายมา บางทีอยู่นานๆก็หันไปหาหนังสือมาอ่านบ้าง ในมุมหนึ่งของห้องสมุด มีนิตยสารอยู่บ้าง เด็กๆอย่างผมคงไม่ได้ ชอบที่จะอ่านหนังสืองจริงๆจังๆมาก เลยมองหานิตยสารที่มีภาพ มากกว่ามีตัวอักษรมาอ่าน และเล่มที่ผมเลือก ทุกครั้งที่เข้าไปในห้องสมุด มีชื่อว่า "จากญี่ปุ่น" ชื่อภาษาอังกฤษ "From Japan" นิตยสารเล่มนั้นเป็นนิตยสารที่เปิดหูเปิดตาให้ผมได้รู้จักกับประเทศญี่ปุ่น เป็นครั้งแรก ในนิตยสารนั้นจะมีแต่ภาพมากมาย เป็นภาพสีสวยๆ มีคำบรรยายไม่มาก แสดงถึงศิลปะ วัฒนธรรมและความงดงามของสิ่งก่อสร้าง วัด ศาลเจ้า การแต่งกาย ขนบประเพณี ธรรมชาติ รวมถึงวิถีชีวิตของผู้คนในประเ...

ฤดูร้อนกำลังจะมาถึง ผมนั่งเฝ้ารอฤดูร้อนให้มาถึงเร็วๆอยู่เสมอ ไม่ได้ว่าจะชอบมันหรอกนะ แค่ผมเกลียดฤดูร้อนมากกว่าฤดูอื่น แค่นั่งเฝ้ารอว่า เมื่อไหร่มันจะมา แล้วเมื่อไหร่มันจะไป  ช่วงนี้เป็นต้นๆของฤดูร้อน วันนี้เป็นวันที่ 1 มีนาคม เช้าวันนี้ฝนตกอย่างประหลาด กลางคืนผมมันจะนอนไม่หลับ เพราะด้วยว่าความร้อนนั่นแหละ แต่ก็อีกอย่างว่า ผมเป็นโรคภูมิแพ้ แพ้อากาศหนาว อากาศเย็นจากการเปิดแอร์นอน ก็ใช่ว่าผมจะยินดี เพราะบางทีพอเย็นมากๆ มันก็ทำให้ตื่นเช้ามาป่วย จากการนอนหลับในอากาศเย็น คนเรานี่มันเรื่องมากจริงๆ สมัยเด็กๆฤดูที่ผมโปรดปรานมากที่สุดก็คงเป็นฤดูฝน เด็กคนอื่นอาจจะถูกพ่อแม่ห้ามไม่ให้ออกไปแล่นนอกบ้าน แต่ก็เพราะพ่อแม่ไม่อยู่ห้าม ฝนตกกลางวันจึงเป็นสิ่งที่ผมชอบที่สุด ผมกับเพื่อนๆจะออกไปตั้งแต่ผมเริ่มลงเม็ดเล็กๆ สิ่งที่เล่นกันในช่วงฝนเม็ดเล็กคือไปนั่งกลางแจ้ง นั่งขัดสมาธิ หลับตา ให่ฝนมันตกลงมา ตกลงมาและตกลงมา จากฝนก้อนเล็กกลายเป็นฝนก้อนใหญ่ขึ้น ในสมาธิก็ไม่มีอะไรหรอก แค่นั่งแล้วแอบลืมตาดูเพื่อน ว่ามันเปียกมากกว่าเรา หรือเราเปียกมากกว่ามัน แค่นั้น...

ผมไม่รู้ว่าจะขึ้นต้นเล่าเรื่องนี้อย่างไรดีจึงจะดูเหมาะสม รู้แต่ว่าผมอยากเขียนอะไรลงไปใน blog หลังจากไม่ได้เขียนมานานแสนนาน มือไม้มันก็แข็งไปบ้าง สมองที่ใช้สร้างจินตนาการมันคงล้า เลยไม่มีความอยากจะเขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน วันนี้วันที่ 13 ตุลาคม 2557 เมื่อวานผมอายุครบ 44 ปี ผมซื้อของขวัญวันเกิดให้ตัวเองเป็นหนังสี่เรื่อง สามในสี่เรื่องเป็นหนังการ์ตูน ของStudio Ghibli เป็นการ์ตูนที่ผมซื้อซ้ำๆมาสองสามหนแล้วกับค่ายนี้ ทำไมน่ะหรือ ผมรักการ์ตูนค่ายนี้สิครับ ผมถึงตัดสินใจซื้อซ้ำได้บ่อยๆ โตโตโร่ ผมได้ยินชื่อนี้ครั้งแรกจากอาจารย์ท่านหนึ่งซึ่งท่านเป็นชาวอิตาลี่ แกสอนวิชาชื่อ Media and audience ให้กับผมตอนเรียนปริญญาโทที่ออสเตรเลีย อาจารย์ท่านพูดชื่อนี้มาในห้องแล้วก็ถามว่า มีใครรู้จักโตโตโร่บ้าง มีไหม คนไทยรู้จักไหมฮายาโอะ มิยาซากิ ในกลุ่มคนไทยสองสามคนนั้นมีน้องผู้หญิงคนหนึ่ง ยกมือแล้วบอกว่า ฉันรู้จัก และฉันดูทุกเรื่องของ Studio Ghibli จากนั้นน้องก็หันมาถามผมว่า พี่รู้จักหรือเปล่า ไอ้ด้วยความว่าเสียหน้านี่มันคงเป็นเรื่องที่ผมไม่อยากให้เกิด ผมเลยตอบไปว่ารู้จัก แล้วน้องก็ถามว่า พี่ช...

คุณเคยได้ยินเสียงของความเงียบไหม ที่ผมกำลังเขียนเรื่องนี้อยู่เป็นปีพุทธศักราชสองพันห้าร้อยห้าสิบเจ็ด เดือนมกราคม นับนิ้วได้ เก้าเดือนแล้ว ที่ผมไม่ได้ออกไปไหน ถ้ามีลูกก็คลอดแล้วเดือนนี้ น่าจะได้ลูกชายผมว่า ผมยังคงได้แต่ฝังตัวอยู่ในกรุงเทพ ทำงานบ้าง นั่งเงียบๆบ้าง ดูเข็มนาฬิกาวิ่งไล่ล่ากันเองบ้าง ท่ามกลางเสียงเงียบที่ดังมากอยู่ในหู มันดังมากจนผมรำคาญ โดยปกติถ้าผมออกไปไหนเช่นเดินไปกินข้าว ผมจะได้ยินเสียงกระทบกันของภาชนะของพ่อครัวแม่ครัว ต้มผัดแกงทอดดังโครมคราม เสียงคนเผลอซดน้ำซุปดังๆ เสียงช้อน ชาม ตะเกียบกระทบกับภาชนะใส่อาหาร ถ้าเดินไปร้านหนังสือ ที่ร้านหนังสือผมจะได้ยินเสียงตัวเองเลือกหนังสือ บ่นและพูดในใจว่าอันนี้ไม่น่าอ่าน อันนี้อ่านแล้ว อันนี้แม่งไรสาระ ได้ยินเสียงกระดาษพลิกไปพลิกมาจากคนอื่นๆที่กำลังเลือกหาหนังสือ ยามว่างๆเสาร์อาทิตย์ ผมจะไปเดินแถวๆคลองถมสะพานเหล็ก ไปจับของเก่าๆถูกๆมาขายในอินเตอร์เนต ผมจะได้ยินเสียงคนตะโกนขายของ เสียงลูกค้าที่พยายามต่อรองราคา และพ่อค้าพยายามทำเสียงต่ำไม่ยอมเจรจา เพื่อที่จะไม่เสียราคาให้กับ ลูกค้าที่ทำเสียงสูงๆต่อรองอยู่ และเมื...

สองอาทิตย์นี้ผมป่วย เป็นหวัดธรรมดา ไม่ได้เป็นอะไรมากมาย หวัด กับ แพ้อากาศนี่เป็นของขวัญที่ต้นตระกูลผม สายข้างแม่ฝากให้ติดตัวเอาไว้เป็นที่ระลึก ปกติแล้วหนึ่งปีก็ต้องเป็นสักครั้ง มากน้อยก็ไม่เกินสองหน ปีนี้โชคดีหน่อย มาเป็นตอนกลางหน้าฝน เพราะถ้าเป็นหน้าหนาว มันจะทรมานเป็นสองเท่าของหน้าอื่น เพราะเวลานอนผมจะหายใจไม่ออก เนื่องจากจมูกตัน แล้วพอมันตันสองข้าง ก็จะมีอาการ "ดั้น" คือหยุดหายใจ ในความรู้สึกก็คือ อึด อึด แล้วก็สะดุ้งขึ้นมาหายใจทางปาก ตอนกลางดึก มันเป็นเช่นนี้แหละครับ ส่วนอีกอาการหนึ่งที่มักจะติดมากับอาการป่วย คนทั่วไปผมว่าก็คงเป็นนะ คืออาการรำคาญใจ มันหงุดหงิด บอกไม่ถูก สำหรับคนอื่นอาจมีแค่เบื่อ ป่วย แต่ของผม เวลามันเป็น ผมจะรู้สึกผิดปกติ"ทางใจ" ตามมาเสมอ มันจะรู้สึกเศร้าอย่างไรบออกไม่ถูก เวลาป่วยผมมักจะไม่ค่อยอยากกินยา อ้อ เฉพาะอาการหวัดนะ เพราะหมอหลายๆหมอบอกว่า หวัดมันรักษาไม่หาย มันไม่มียาแก้ มันมีแต่ เวลา ที่แก้ได้ เพราะมันเกิดจากภูมิคุ้มกันของร่างกายมันต่ำลง ไวรัสหวัดมันก็แรกเข้ามา ไอ้ยาที่กินๆมันก็แก้อาการข้างเคียง ไม่ได้แก้อาการหว...

สิบสี่ปีที่แล้วผมเคยมาเชียงใหม่ครั้งหนึ่ง คราวนั้นที่มาก็ให้ตรงกับวันสงกรานต์พอดี ตอนนั้นยังเป็นละอ่อนน้อยอยู่ คิดอะไรก็คิดเร็ว ทำอะไรก็ทำเร็วเสียจนขาดความไตร่ตรอง เรียกว่าพอคุยกันว่าอยากมาเชียงใหม่ ก็มากันเลย ขับรถขับรามาเลย ไม่ต้องจองโรงแรมหาโรงนอนใดๆทั้งสิ้น มาจัดหากันอีตอนถึงเชียงใหม่นี่แหละดี  หารู้ไม่ว่าจะหาที่นอนสักเตียงหนึ่งในวันสงกรานต์นี่ มหันต์ นะครับ เที่ยววนๆไปมาอยู่ในตัวเมืองสองรอบก็ปาเข้าไปครึ่งวัน แล้วกว่าจะได้ที่หลับที่นอนก็ เข้าไปเย็นย่ำ แถมที่พักก็ไม่ได้เอาวิวเอาทิวทัศน์สัมผัสดอยอะไรกับเขา นู่น ไปนอนอยู่หลังเรือนจำเชียงใหม่นู่น วิวหน้าต่างก็มีกำแพงตันๆแทนทิวเขา กับลวดหนามสามสี่ขดแทนไอหมอกยามเช้า จำได้ว่าเพื่อนด่ากันระงมไปงานนั้น สิบกว่าปีผ่านมาก็อีกแล้ว ผมไปเชียงใหม่แบบรีบๆอีกแล้ว งานนี้น้องชายหมายเลขห้าออกปากชวนกันไปหาของป่าแถวๆทางเหนือมาขายฝรั่ง อั้งม้อ ไอ้ครั้นจะเดินๆเทียวหาแถวๆสนามหลวงมันก็จะออกแนวมักง่ายไปสักหน่อย เพราะแถวนี้ Lonely Planet คงแจ้งไว้แล้วหละว่ามันเป็นย่านช็อปปิ้งของไทย จะหาของป่ามาขายทั้งที งั้นคง...